करिअरपेक्षा माणुसकी मोठी! अशोक देशमाने यांचा आयटी इंजिनिअर ते समाजसेवक असा थक्क करणारा प्रवास
आयुष्यात एकदा का इंजिनिअरिंग पूर्ण झालं आणि एखाद्या मोठ्या आयटी कंपनीत चांगली नोकरी मिळाली की माणसाचं आयुष्य 'सेट' झालं असं आपण मानतो. एसी केबिन, सहा आकडी पगार आणि परदेशात स्थायिक होण्याची स्वप्नं यात आजची तरुण पिढी दंग असते. पण याच झगमगाटी दुनियेत वावरताना ज्याचं मन आपल्या गावच्या मातीतल्या प्रश्नांनी अस्वस्थ होतं, तोच खरा समाजसेवक ठरतो. अशोक देशमाने यांचा प्रवास नेमका याच विचारातून सुरू झाला. मूळचे परभणी जिल्ह्यातील एका छोट्या गावातून आलेल्या अशोक यांनी पुण्यात आयटी क्षेत्रात आपले स्थान निर्माण केले होते. घरची परिस्थिती बेताची, आई-वडील शेतमजूर आणि वारकरी संप्रदायात वाढलेले संस्कार हीच त्यांची खरी संपत्ती होती.
अशोक देशमाने यांनी आपल्या बालपणात शिक्षणासाठी प्रचंड संघर्ष केला होता. ग्रामीण भागात शिक्षण घेताना दोन रुपयांच्या प्रवासासाठी होणारी ओढताण त्यांनी जवळून अनुभवली होती. जेव्हा ते पुण्यात स्थायिक झाले आणि परदेशात जाण्याची संधी त्यांच्या दाराशी चालून आली, तेव्हा त्यांना आपल्या गावी आत्महत्या केलेल्या शेतकऱ्यांच्या मुलांचे चेहरे आठवले. ज्या मातीने आपल्याला इथपर्यंत पोहोचवले, त्या मातीचे आपण काहीतरी देणं लागतो, या भावनेने त्यांना शांत बसू दिले नाही. त्यांनी विचार केला की, जर मी परदेशात गेलो तर मी आणि माझं कुटुंब नक्कीच सुखी होईल, पण माझ्या मागे राहिलेल्या त्या हजारो मुलांचं काय ज्यांना शिक्षणाची कवाडे अजून उघडलेली नाहीत?
याच एका विचारातून त्यांनी आपल्या सुखासीन आयटी नोकरीचा राजीनामा दिला. समाजसेवेचा मार्ग निवडणे ही बोलण्याइतकी सोपी गोष्ट नव्हती. घरच्यांची चिंता, समाजाचे टोमणे आणि भविष्याची अनिश्चितता समोर होती. पण अशोक यांनी ठरवले होते की, शेतकऱ्याची पुढची पिढी केवळ शेतात राबणारी नसावी, तर ती तंत्रज्ञानाने सज्ज असावी. त्यांनी 'स्नेहवन'ची मुहूर्तमेढ रोवली. आज स्नेहवन ही केवळ एक संस्था राहिलेली नाही, तर ती शेकडो मुलांच्या आशा-आकांक्षेचे केंद्र बनली आहे. अशोक देशमाने यांचा हा प्रवास आपल्याला शिकवतो की, यश म्हणजे केवळ स्वतःचा विकास नाही, तर समाजाच्या शेवटच्या घटकाला सोबत घेऊन चालणे होय. त्यांनी निवडलेला हा काळाकुट्ट अंधारातून प्रकाशाकडे जाणारा मार्ग आज संपूर्ण महाराष्ट्रासाठी आदर्श ठरत आहे.